Inmiddels is onze Bo alweer 5 weken oud. Hij is 55 cm en weegt 4650
gram. Dus hij groeit goed en de dokter is tevreden. Bo lijkt ook al in
het bezit te zijn van enorme krachten want hij houdt zijn hoofdje al
goed omhoog en kijkt eigenwijs naar de wereld om hem heen.
Omdat Bo nogal onrustig was en veel huilde, hebben we besloten om te
gaan beginnen met inbakeren.
Eerst met een hydrofiel-luier en toen dat
al bleek te werken hebben we meteen een inbakerdoek via het internet
besteld. (bedankt voor de tip Ruub). Bo is opmerkelijk rustiger in zijn
slaap, huilt minder en slaapt meer en langer. Kortom een echte
uitvinding. Helaas helpt zo'n inbakerdoek niet tegen alle pijnlijke
kwaaltjes want Bo heeft (nog steeds) regelmatig last van krampjes.
Heel vervelend voor ons lieve mannetje want het doet hem
pijn en we kunnen er niet al te veel aan doen. Maar volgens ons
gaat het al beter en worden de krampjes een beetje minder.
Bo slaapt sinds vandaag overdag in zijn eigen Nijntje slaapkamertje
in zijn eigen ledikantje. s'Avonds ligt hij nog in een wiegje bij
ons in de slaapkamer. Lekker makkelijk want Agnes heeft geen
zin om 2 keer per nacht een verdieping naar beneden te lopen om
borstvoeding te geven. Bo wil namelijk elke drie uur zijn eten
geserveerd krijgen, dus ook s'nachts verlangt hij room-service. Nu kan
Bo uit het wiegje gelift worden, liggend bij mama in bed de borst
aangereikt krijgen om daarna weer terug geplaatst te worden in
zijn kribje om de slaap te hervatten.
Sinds papa Jeroen weer het werk is, brengt mama Agnes Max naar de
creche. Op de fiets met Bo in de draagzak en Max achterop de fiets in
een kinder-fietsstoeltje. Dat gaat lekker.
Bo heeft inmiddels ook zijn eerste afgekolfde borstvoeding uit een
flesje gedronken. Met recht een "witte motor" want het vloog zo
naar binnen. Terwijl Bo stevig aan de fles lag, is Agnes weer naar
de Franse les gegaan. Et tout est bien.
Max is de laatste tijd heel stoer want hij hoeft niet meer elke dag
tussen de middag te slapen. Dat dit niet altijd goed gaat, ligt voor de
hand en soms is het dan ook huilen en krijsen door de vermoeidheid.
Soms doet mama Agnes vrolijk mee, dus het kan aardig lawaaierig zijn.
Maar ja, echt rustig zal het bij ons thuis nooit zijn. Is het ook nooit
geweest. |